پانوشتهای جستار سه ارتجاع

 

پانوشت‌های جستارِ سه ارتجاع: 

📜 راه روشن است. اگر سعادت ِ ایران و مردمش هدفِ «اپوزیسیون» باشد و نه «تصاحبِ قدرت» به هر قیمت؛ ائتلاف و حتی اتحاد با هر گروهی که این هدف را تنها با دفنِ جمهوری اسلامی ممکن می‌داند؛ باید اوّلین اصلِ مرامنامه هر گروه موسوم به «اپوزیسیون» باشد.

📜 به طور مطلق، هر شخص و گروهی که «دیگری» را ـ اعم از چپ، جمهوری‌خواه، مجاهدِ خلق، پهلوی‌دوست، مشروطه‌خواه و حتی گروه‌های قوم‌گرا و هویت‌طلب ـ غیر خودی بخواند و پیشاپیش از دایره‌‌ی «رقابت» در دورانِ پس از گذار، «محذوفِ فطری» بداند؛ سد راه «گذار» از جمهوری اسلامی است. چنین گروهی اگر در زمانی قلع و قمع هم شده باشد؛ بدهکارش جمهوری اسلامی است نه دیگر گروه‌های «اپوزیسیون»

🔺 حبس و کشته‌ی بیشتر امتیاز نیست. هیچ معیاری امتیاز نیست. هیچ گروهی حق ندارد برای خود حق ویژه قائل باشد:

قرار نیست کسانی که پرچم‌های غیر از «سه رنگ شیر و خورشید نشان» را با خشم نگاه می‌کنند؛ در صورتِ جلب آراء بیشتر، پرچم رقبا را بسوزانند. پرچم هر گروهی با هر تعداد طرفدار، احترامی برابر با پرچمی دارد که با رأی مردم رسمیت پیدا خواهد کرد. سایر پرچم‌ها برای گروه‌هایشان حتماً محترم می‌مانند.

به طور مثال، حزب دموکرات کردستان ایران، شاید بخواهد در دفتر مرکزی‌اش در مهاباد و در گردهمایی‌های حزبی، پرچم نزدیک به اقلیم کردستان را نصب کنند. هیچ نیروی قهریه‌ با قضایی حق تعرض به آنان را نخواهد داشت: حزب برچمش را حفظ می‌کند و آزادانه برای پیروزی در انتخابات بعدی برنامه می‌ریزد. هیچ پرچمی از پیش حذف شده و نماد دشمن نیست. هر پرچمی نماد عده‌ای از «ما» است. در نهایت اکثریت مردم ایران خواهند بود که طی یک روز پرچم کشورشان را در دوران پس از جمهوری اسلامی انتخاب خواهند کرد.

🔺 تا آن هنگام معرفی پرچم و نمادِ خود، پیروزِ صحنه را مشخص خواهد کرد؛ نه ناسزاگویی به دیگر پرچمداران. اهل عرضه باید به قواعد تقاضا آشنا باشند. این‌جا کسی حق ندارد نرخ‌شکنی کند یا به منابعی پناه ببرد که «خداوند در قرآن فرموده» و «قال فلان» را به یاد بیاورد. نظرخواهی روش‌مند. همین.

📜رسیدن به مرحله‌ی گذار، جز با اتحاد تمامی نیروهای مخالف جمهوری اسلامی ممکن نیست. گذشته از الزامِ ملی، باید در نظر داشت که غرب و به طور کلی هر قدرتِ مؤثر بر مناسبات جهانی ـ از ترکیه تا ژاپن و از اتحادیه‌ی اروپا و عربستان، تا قطر و مصر و امارات ـ زمانی خیزش #زن_زندگی_آزادی را به رسمیت خواهد شناخت که بدیلِ جمهوری اسلامی را از هم‌اکنون در قامتِ یک اپوزیسیونِ آماده‌ی تصاحبِ قدرت ببیند. دنیا باید بداند با چه کسانی قرار است تعامل داشته باشد. همه‌ی کسانی که بنا است چنین نقشی را بر عهده بگیرند باید در یک انتخابات فوری، از طریق یک کمپانی نظرسنجی معتبر و مستقل، خود را به رأی بگذارند. حالا دیگر شخص یا گروه برگزیده، می‌تواند با وکالتِ تام:

🔺 هیأت وزیران در تبعید معرفی کند

🔺 برنامه‌های دیدار با سران کشورهای خاورمیانه را به عنوان فوری‌ترین اقدام اعتمادساز در دستور کار قرار دهد.

🔺 در مورد آینده‌ی روابط ایران و اسراییل، اعلام کند که این رابطه عیناً مانند الگوی دوران پهلوی خواهد بود. دوستی، تبادل دانش و نیروی کار، ایجاد یک اتحاد‌یه تجاریِ منطقه‌ای با اسراییل؛ با تشویق کشورهای دیگر که مشتاق پیوستن‌اند. تأسیس مرکز بوم‌شناسی، تاریخ، فرهنگ و تنظیم برنامه‌های سده برای روابطی که جز سود دو جانبه، هیچ قصد و نیت جانبی ندارد و به زیان هیچ کشوری نیست. ناظرانی به هزینه‌ی ایران و اسرائیل و به انتخاب کشورهای بدبین، روی پروژه‌های مشترک دو کشور نظارت می‌کنند و به کشورهای متبوع خود گزارش می‌دهند.

📜 هیچ قدرتی، عده‌ای متوهم، تمامیت‌خواه، دشمنِ یکدیگر و حتی در درون خود دچار تشتت را جدی نخواهد گرفت که تنها وجه مشابهت‌شان «آرزوی سقوط» جمهوری اسلامی است؛ اما نه برنامه‌ای برای آن دارند و نه حاضرند برای رسیدن به راهکار، رقبای فردا را، متحدان راهبردیِ امروز ببینند و جدال‌های ابلهانه‌ی حیدری‌نعمتی را به دوران گذار و صندوق‌های رأی واگذارند.

📜 فهمِ این نکته‌ی بدیهی برای گروه‌های موسوم به «اپوزیسیون» جمهوری اسلامی چرا باید تا این حد دشوار باشد که وزنِ هر کدام از آن‌ها تنها بعد از وزن‌کشیِ انتخاباتی، در فضایی رقابتی و دموکراتیک مشخص خواهد شد و تا آن زمان، هیچ گروهی اپوزیسیون‌تر از دیگری نیست؟

📜 پاسخِ این پرسش هم دست‌کم تا این لحظه، روشن است: مسأله برای مدعیانِ دشمنی با جمهوری اسلامی، ایران نیست؛ رسیدن به «قدرت» است.

📜 هر گروهی که حذفِ رقیب را از همین حالا، نه جزء وظایف، که حق مسلمش می‌داند؛ بر اساس منطق مبارزه، دشمنِ نظام حاکم نیست؛ عامل استمرار آن است.

 

#اتحاد_رمز_پیروزی_است

#مهسا_امینی

#آبدانان_الگوی_مبارزه

فیروز شادمان

فروردین ۱۴۰۲

پانزدهم